‘Laten we afscheid nemen van de docent als coach’.

Het vermeende verschil tussen leraar en coach blijft de gemoederen bezighouden en het wordt er niet duidelijker op. Recent verscheen dit filmpje van de door mij zeer gerespecteerde Joseph Kessels over ‘de leraar van de 21e eeuw’ waarin de verschillen tussen de leraar en coach worden opgesomd en uitgelegd. Ik heb ze op een rijtje gezet: 
Dit lijstje zal bij leraren ergernis oproepen. Er staan kwaliteiten bij de coach die de leerkracht ook bezit zoals ‘kijken naar leerlingen als individuen’ en het ‘maximale uit mijn leerling proberen te halen’. Mijn bezwaar betreft het tegenover elkaar plaatsen van de leerstrategieën aanbiedend en ontdekkend. Juist van Joseph Kessels leerde ik 20 jaar geleden dat ‘hetgeen geleerd gaat worden’ bepaalt wat de beste leerstrategie is. Kennis over feiten/procedures en vaardigheden die reproductief zijn, leer je meestal het beste via aanbiedende methoden. Basis en voortgezet onderwijs behandelen juist veel van dit type onderwerpen. Ontdekkend leren zal daarom vaak niet de voorkeur hebben.
Het kan zijn dat men vindt dat kinderen tijdens basis en voortgezet onderwijs meer productieve vaardigheden moeten leren, waar ontdekkende leerstrategieën soms goed kunnen werken. Maar dat is een andere kwestie. Het vermengen van docentrollen, leeronderwerpen en leerstrategieën is mijns inziens niet behulpzaam.

In 2007 schreef mijn gewaardeerde collega wijlen Dick de Bie dit artikel: ‘Afscheid van de coach’. Hierin zegt hij: ‘Er zijn geen verboden op uitleg of op voordoen of op terecht wijzen, alleen verboden op het doen of nalaten wat het leerproces de kop indrukt. Laten we daarom afscheid nemen van de docent als coach en voortaan spreker van de docent als leermeester: de docent die weet wat er nodig is om studenten te laten leren’. Laat de leerkracht dus de leerkracht.